LJG Twente is er ook voor U.

14 oktober 2019 | 15 Tishri 5780

Toespraak op de begraafplaats 2019

Toespraak op de begraafplaats 2019

Vanmiddag staan we hier bij elkaar, op onze kleine beschutte begraafplaats Gan ha-Olam in Enschede, om voor het begin van de komende Hoge Feestdagen onze overleden beminden te gedenken, wat hun achtergrond ook geweest is. Niet van allen liggen hun resten hier, en niet van ieder die hier ligt zijn nauwe verwanten aanwezig. Onze begraafplaats verschilt in dezen niet wezenlijk van alle andere Joodse begraafplaatsen vandaag. Van de meeste begravenen zijn nog maar weinig nabestaanden te vinden of in staat ze te bezoeken. Wat ons vijf en zeventig jaar geleden is overkomen is ook nauwelijks te bevatten, en de impact ervan op ons hedendaagse leven is nog steeds enorm – slechts weinigen die niet tot de Joodse wereld behoren kunnen dat beseffen. Het resultaat van hoe wij nog steeds proberen joods leven in stand te houden levert niet meer dan een schim op van wat het ooit geweest is. En dat is wat ons wereldwijd bij deze gelegenheid zo heel sterk verbindt. Want het zijn hen die wij het sterkst missen, die na de jaren van de grote verwoesting weer hebben geprobeerd hun eigen leven en soms ook het bestaan van het vernietigde georganiseerde Joodse leven weer op te bouwen. Soms in hun oude omgeving en vaak ook op een heel andere plek dan waar zij ter wereld waren gekomen. Mensen slaagden er soms in, maar zeker niet altijd.

Te vaak hebben wij mensen gekend die de rampjaren van 1933 – 1945 nooit meer helemaal te boven zijn gekomen, of daardoor een zo oneerlijke levensstart hebben gehad.

Maar onze Joodse geschiedenis kan ons steunen waar we ons soms zo alleen kunnen voelen. Is het niet al Awraham die wegtrekt uit Ur, wanneer het leven voor zijn kleine gezin er onmogelijk gaat worden? En kennen we niet Lot, die na de verwoesting van Sedom met vrouw en kinderen wegtrekt om ergens anders opnieuw te beginnen? We lezen zelfs dat zijn vrouw de gedachte haar geliefde thuisland te moeten verlaten niet aan kon – ze keek om en versteende als een zoutpilaar. We kennen de verhalen over de teruggekeerden uit Babylon, die eerst in ballingschap in Mesopotamië een nieuw leven hebben moeten opbouwen en hun volgende generatie gaat dat opnieuw doen - terug in Jeroesjalajiem en het land van Jehoeda. Tot op heden is zo onze geschiedenis geweest.

Maar behalve zo groot, denken we ook heel klein terug aan de onzen zoals we ze gekend hebben. Gewone mensen, en daarom juist heel speciaal. Vaak hebben we nog voor ze gezorgd, zoals zij soms ook voor ons hebben gedaan. Toen wij klein waren, of ziek. Onze ouders, grootouders, broers, zussen, ja; onze overleden kinderen, kleinkinderen, verdere familie, dierbare vrienden die wij soms in hoge ouderdom en soms niet ouder dan een zuigeling hebben moeten missen. Altijd stierven ze te vroeg, want niemand wilden we missen.

Aan de vooravond van de komende Hoge Feestdagen, waarin we onze schepper bidden ons weer een jaar te gunnen, liefst in redelijke welstand en gezondheid, met onze naasten behouden rondom ons, gedenken we hen die niet meer bij ons zijn. Sinds onze aartsmoeder Rachel, die langs de weg bij Bethlechem werd begraven en waar wij nog steeds terugkeren om haar te gedenken en allen van haar nageslacht die we zo missen, terug in onze herinnering te roepen. 

Vandaag gedenken wij: ...

 

Door Bert Oude Engberink, 22 september 2019 / 22 eloel 5779

Nieuws

Welkom bij de Liberaal Joodse Gemeente Twente,"Or Cha Lees meer >>
Information in English Lees meer >>
Wie zijn wij - de synagoge van Haaksbergen Lees meer >>

oktober

  • <  
  •   >
z m d w d v z
 
 
1
 
2
 
3
 
4
 
5
 
6
 
7
 
8
 
9
 
10
 
11
 
12
 
13
 
14
 
15
 
16
 
17
 
18
 
19
 
20
 
21
 
22
 
23
 
24
 
25
 
26
 
27
 
28
 
29
 
30
 
31